„Kto w płomieniach”. Muzyka Leonarda Cohena

Leonard Cohen nie był dobrym ojcem – tak sądził, a w każdym razie pod koniec życia żałował, że więcej z siebie nie oddał rodzinie. Mimo to Adam Cohen, jego syn, napisał przedmowę do zbioru ostatnich wierszy pieśniarza i tłumaczył czytelnikom cierpliwie: „Pisanie go definiowało (…). Było ogniskiem, które podtrzymywał – życiodajnym płomieniem”. Ojcu marnotrawnemu zostało zatem przebaczone. Rozgrzeszyli Cohena i jego wierni apostołowie – z nieco innych przewin. Dla młodych chłopców i dziewczyn, którzy w latach 80. widzieli w jego pieśniach przesmyk do świata mistyki, zwrot barda w stronę popkultury był bolesnym rozczarowaniem. A jednak, wiedzeni dziwnym sentymentem, uparcie wracają do jego umuzycznionej poezji i dziś.Jest w fenomenie Cohena jakaś tajemnica. Balansujący na granicy życia i śmierci – pcha desperatów w stronę życia. Studiujący ludzką nikczemność – przywraca wiarę w szlachetne uczynki. Ukazujący nienawiść – opowiada o potrzebie miłości. Rzadko jednak o miłości w rodzinie. Może właśnie dlatego – z przekory? Twórczej zemsty za niegdysiejszą zdradę?Krzysztof Prus tak dobrał pieśni z różnych okresów twórczości pieśniarza, by zbudować z nich właśnie historię rodzinną. Teksty o wolności, erotyce i metafizyce rozpisał na

Przed zakupem sprawdź aktualną datę, miejsce i dostępność biletów u organizatora.